ترك انجام امر الهى وجود دارد مانند اينكه هوا بسيار سرد است و از وضوء با غسل با آب سرد در رنج مىشود نه به اندازه‌اى كه به حد عسر و حرج برسد ، در وقت نماز يك سرگرمى و دلربائى دارد كه بر قصد بندگى او غالب است و همچنين ، ولى گاهى مىشود كه هيچ گونه داعى مخالفى وجود ندارد و مع ذلك نماز را نمىخواند و در اين صورت است كه فرمان الهى به هيچ وجه در وجودش اثر نكرده است و اين عبارت از استخفاف است و كفر است . از مجلسى ( ره ) - اين حديث دلالت دارد بر اينكه شك در اصول دين موجب كفر است و در ابواب ايمان هم گذشت و بعد هم مىآيد ان شاء اللَّه ، و گويا مقصود شك بعد از اتمام حجت است و مقصود از كفر آن است كه برابر ايمان است و شامل مستضعفين هم مىشود و كفر به اين معنا مستلزم خلود در دوزخ نيست . از مجلسى ( ره ) - در اين حديث اشعارى است به اينكه كفر شاك از ضروريات دين نيست تا انكارش موجب كفر باشد . از مجلسى ( ره ) - « فما موضع ترك العمل » دو احتمال دارد : 1 - غرض استعلام از اين باشد كه مقصود ترك همه اعمال دينى است يا ترك برخى از آنها هم اين حكم را دارد و امام پاسخ داد كه اعم است از ترك همه و ترك برخى از اعمال عمده چون نماز . 2 - سؤال از اين باشد كه ترك هر عمل دين موجب كفر است يا برخى از اعمال چنين است و جواب داد : برخى چنين است . « حتى يدعه اجمع » يعنى آيا ترك همه چنين است ؟ حرف استفهام در آن مقدر است و حاصل مقصود اين است كه : آيا ترك عمل مخصوص اين حكم كفر را دارد يا ترك همهء اعمال اين حكم را دارد ؟ و امام فرمود : بر خود ترك عمدى نماز هم اين حكم كفر باز مىشود .